1 2 3 242

न्यूयोर्क, सेप्टेम्बर १९, २०१७ मंगलवार ।

अन्तर्राष्ट्रीय नेपाली साहित्य समाज न्यूयोर्क च्याप्टरको आयोजनामा कवि लक्ष्मी श्रेष्ठको पहिलो कविता संग्रह “ढुकढुकीमा सुन्दरीजल” को लोकार्पण गत सेप्टेम्बर १०, २०१७ आईतबारका दिन एक विशेष कार्यक्रम गरी सम्पन्न भयो ।

न्यूयोर्कका स्थानीय साहित्यकर्मी; साहित्य अनुरागी; कलाकार; समाजका बिभिन्न व्यक्ति व्यक्तित्वहरुको उल्लेख्य उपस्थितीमा सम्पन्न सो लोकार्पण कार्यक्रममा प्रमुख अतिथि नेपाली कन्सुलेट न्यूयोर्कका महावाणिज्यदुत मधु कुमार मरासिनी, साहित्यकार गीता खत्री, आनन्द श्रेष्ठ लगायतले कविता संग्रहका सर्जक लक्ष्मी श्रेष्ठलाई बधाई शुभकामना दिनु भएको थियो ।

उक्त अवसरमा अमेरिकी राष्ट्रगान गाउनु हुने किशोर प्रतिभा मिली श्रेष्ठलाई उहांको प्रतिभा र सहयोगी भावनाको कदर गर्दै साहित्य अनुरागी तथा अनेसास न्युयोर्क च्याप्टरकी आजीवन सदस्य बेदा आचार्यले पुरस्कार प्रदान गर्नुभयो भने समाजसेवी डा. बिष्णुमाया परियारले मिली श्रेष्ठले नेपाली समुदायमा गरेको योगदानको कदर गर्दै प्रशंसापत्र प्रदान गर्नु भयो ।

सो कार्यक्रमका सभापति तथा अनेसास न्यूयोर्क च्याप्टरका अध्यक्ष राजेन्द्र श्रेष्ठले साहित्यकार ब्याकुल पाठक तथा नेपाल तारा विजेयता गायक दिपक लिम्बुलाई फूलको गुच्छा र खादा लगाएर स्वागत र सम्मान गर्नुभएको थियो ।

कार्यक्रममा अनेसासका पूर्व केन्द्रीय उपाध्यक्ष राम खत्री तथा बाणिज्यदुत एवं कवि कृसु क्षेत्रीले लोकार्पित कृतिको समिक्षा गर्नु भएको थियो । सो अवसरमा कलाकार तथा साहित्यकारद्वय नदिया लिबाड्० र संगीता उप्रेतीले संग्रहमा भएका दुईवटा कविता वाचन गरेर सुनाउनु भएको थियो ।

उक्त कार्यक्रमको संचालन अनेसास न्यूयोर्क च्याप्टरका महासचिव साहित्यकार शकुन ज्ञवालीले गर्नु भएको थियो ।

अघिल्लोहप्तादेखि “तपाईले नेपाल आईडलको बारेमा किन नलेखेको ? त्यहाँ धेरै अन्याय र ब्यापार भएको छ” भन्ने आत्मिय मेसेजहरु फेसबुक ईनबक्समा मलाई प्राप्त भईरहेको छ । व्यस्त दैनिकी र कामहरुका बिच पनि म एनआरएन अमेरिकाको राजनीति, हाम्रो जन्मभूमि नेपाल र कर्मभूमि अमेरिकामा आएका प्राकृतिक प्रकोपहरु, किम जोङ्ग उन र डोनाल्ड ट्रम्पको आणविक युध्दको माथापच्चीसी र मातृभूमिको एउटा उत्कृष्ट “रियालिटी शो” नेपाल आईडल हेरिरहेको छु ।
मेरो कलाकर्मको अधुरो अनि अपुरो यात्राको शुभारम्भ पनि संगीतबाटै भएकोले म आफुलाई गीत संगीतको औसत श्रोता मानिस भन्दा अलिकति माथिबाट बुझ्ने श्रोताकारुपमा उभ्याउन अप्ठेरो मान्दिन । हरेक मानिसको स्वाधिन रुची हुन्छ अनि छनौट र रोजाई नितान्त पृथक । त्यो नै जीवनको बहुआयमिक सत्य हो ।

 

एकताका दुनियाले मोहम्मद रफी र किशोर कुमार भनिरहदा म यसुदास सुन्थे, पछि एस.पी. बालसुभ्रमनियम सुन्न थाले । अहँ सब्बीर कुमारहरु कहिल्यै मन परेन,  बरु सुरेश वाड्करलाई खोजीखोजी सुने । दुनियाँ सारा नारायण गोपाल, नारायण गोपाल भनिरहदा मैले दीप श्रेष्ठ र भक्तराज आचार्य मन पराए । त्यसको अर्थ नारायण गोपालको बिरोध थिएन नि !
अहिले सामाजिक संजालमा छरपष्ट पोखिएका कपटी रकमी यथास्थितिवादी अनि जातीय जलपयुक्त तिक्तताहरुले गीत संगीतको मात्र होइन, हामीले बाँचेको समाजकै पनि भलो गर्दैन । राजनीतिमा जात, धर्म, विचार, गोत्र, क्षेत्र, लिङ्ग आदि छिर्दा मलाई किमार्थ अचम्म लाग्दैन जब सिर्जना र गीत संगीतमा त्यस्तो महामारी छिर्छ र त्यसले हामीलाई थप विभाजित गर्छ, मलाई अचम्म लाग्ने मात्र होईन, त्यसले मलाई दु:खाउछ पनि ।
मनबाट बुद्ध लामालाई मन पराउँदा “जातीवाद” को आरोप खप्नु पर्ने हुन्छ, अनि बिना तुक र तर्क निशान भट्टराईलाई चाही संस्थापनसंग जोडीदिंदा गीत संगीत माथि जघन्य अपराध हुन्छ ।

 

सागर आलेका हजुरबा उमेरका केही मान्छेहरु पनि त्यस्तो जातीय बिजारोपण गर्न लागिरहेको बेला अनि निशान भट्टराईलाई मन पराउने बहानामा अरुलाई जातीय भएको आक्षेप लगाउन उद्दत भएको बेला म चाँही उनीहरु सबैलाई आफु प्रतिष्पर्धाबाट बाहिरिदा सागर आलेले बाल सुलभ चेतना र मनबाट बोलेका भाव र पंक्तिहरु दोहोर्याई तेहेर्याई सुन्न सविनय आग्रह गर्दछु । सागर आले गायकीमा मात्र होइन मानवीयताका दृष्टिकोणमै पनि सागर मात्र होइन महासागर नै रहेछ ।

 

बिगतदेखि वर्तमानसम्ममा मैले पनि केहि सानातिना कार्यक्रम र प्रतियोगिताहरुमा निर्णायक हुने अवसर पाएको छु । मेरो सानो अनुभवमा जजमेन्ट भनेको गणित र बिज्ञान होइन त्यो त निर्णायकको बिषयगत अनुभब, तर्क, न्यायिक चेतनाको निरपेक्ष समिश्रण हो । स्वतन्त्र निर्णय क्षमतामा जोखिम त्यति बेला आउँछ जुन क्षण मानिसलाई पलभरको क्षणिक समवेदनाले जित्छ त्यस्तो क्षणबाट जो निस्कन सक्यो उ आफै र आफ्नो निर्णय प्रति न्यायसंगत हुन्छ तर त्यसको अर्थ उसको वैयक्तिक निर्णय क्षमता लोकका लागि सर्वस्विकार्य अनि स्तुत्य नै हुन्छ भन्ने चाही कदापी होइन । मेरो निजि विचार र अनुभवमा निर्णायक सांघातिक अनि घृणायुक्त आक्रोशको शिकार बन्न र बनाईनु हुँदैन । उ अन्तत्वगत्वा एउटा व्यक्ति नै हो जो संग औसात भन्दा माथि अथवा उपल्लो बिषयगत ज्ञान र अझ बढी अनुभव छ । उसलाई तर्क र अनुभवको आधारमा निर्णय गर्ने उपल्लो अधिकार छ, तर उ पनि समाजको नजरबाट उम्कन पाउँदैन । उ अथवा निर्णायक आफ्नो अभिमत या तर्क जाहेर गर्न उन्मुक्त चाँही हुन्छ तर उसले उन्मुक्ति चाँही पाउनु हुँदैन र पाउँदैन ।

– शैलेश श्रेष्ठ, कलाकार एवं संचारकर्मी, न्यूयोर्क ।

 

 

1 2 3 242

16
Unique
Visitors
Powered By Google Analytics
September 2017
M T W T F S S
« Aug    
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930